Ons ‘zwervende bestaan’ dat we vanaf 1 oktober 2025 hebben geleid, is bijna ten einde. Over een kleine twee weken turns de dochter the tassel van de mortarboard van rechts naar links en heeft ze haar bachelor op zak. Om daarna door te gaan met haar PhD-traject. Voor ons betekent dit dat we na zes weken huishoudelijke ondersteuning in de VS weer naar huis gaan. Daar kunnen we eindelijk onze nieuwe zitbank in elkaar zetten. En wie weet: staan er al (werkende) zonnepanelen op het dak en is het hardstenen werkblad in de keuken geïnstalleerd.

We zijn nu bijna vier maanden met pensioen. Het grote voordeel van pensioen is dat je je eigen tijd kunt indelen. Je kunt gaan waar je wilt, zo lang als je wilt. Van dat gegeven heeft de dochter in Ct, VS, handig gebruik gemaakt. Ze boekte ons vorig jaar als 'aupairs' van 1 april tot en met 11 mei. We zijn dus nu in de VS, waar we oppassen, boodschappen doen, eten koken, wassen en natuurlijk de nodige klussen doen.

We wonen inmiddels drie maanden in het zuiden van Italië. De reden om hier te gaan wonen was een hele simpele: de zon schijnt hier vaker en het levensonderhoud is hier een stuk goedkoper dan in Nederland.

Alle keukenkasten, inclusief de bovenkastjes, zijn in elkaar gezet, neergezet en opgehangen. Ook de vitrinekast in de kamer staat op z’n plek verankerd. En daarmee brak het moment om de laatste dozen te openen: een stuk of 25 dozen met keukenspullen en kookboeken. Dozen afkomstig uit Nederland, maar ook uit ons vorige huis in Italië. Plus dozen met spullen die ik vooruitlopend op mijn Nederlandse droomkeuken had gekocht. Maar toen die droomkeuken er was, gingen we emigreren. Die spullen hadden hun dozen dus nog niet eens verlaten.   

De dagen worden langer en de temperatuur voelt voor ons inmiddels al als zomer. En daarmee neemt ook de bedrijvigheid in ons ‘dorp’ toe. De ‘zomerbewoners’ gebruiken het weekend om hun casa in campagna schoon te maken en op te ruimen. Andere woningen zijn van eigenaar gewisseld en krijgen een flinke opknapbeurt. En ook in ons huis wordt flink gewerkt.

We zijn alweer twee maanden residenti van Manfredonia. Dat wil zeggen: we zijn ingeschreven en we hebben zelfs al een rekening gehad voor de afvalinzameling. Wie betaalt voor het inzamelen van afval bestaat, zou je zeggen. Maar het bezoek van de politie om de inschrijving te controleren (“accertamento anagrafico”) liet nogal op zich wachten. Dus we brachten een bezoekje aan onze vriend Gianni van de gemeente Manfredonia. Hij schreef ons in januari in in de gemeente-analen en we mochten hem áltijd bellen.

We zijn verhuisd! Officieel wonen we al sinds 5 januari in La Bussola, maar nu wonen we er ook in de praktijk. We waren klaar met het heen en weer rijden vanuit Foggia. Klaar met het bedenken wat we hier en daar nodig hadden. En we zijn klaar voor de lente in La Bussola. En dus pakten we weer onze biezen om ze (ik hoop voor de laatste keer) uit te pakken in LaBuss.

Terwijl de wind om ons heen gierde en een forse stortbui werd afgewisseld met hagel en sneeuw, reden wij met ons Superpanda de Garganoberg op. We waren onderweg naar de firma Russo, een bedrijf hoog op de berg, dat naast zaden, pootgoed en bomen ook brandhout en pellets verkoopt. Aan de zaden en het pootgoed zijn we nog niet toe, maar de pellets konden we goed gebruiken.

‘Gaan jullie daar een B&B beginnen?’ Dat was een veel gestelde vraag na onze mededeling dat we gingen emigreren naar Zuid-Italië. Een niet zo heel gekke vraag, gezien het feit dat we in Nederland vanaf 2012 naast ons werk ook een B&B hebben gerund. Eerst in Amsterdam en daarna in ons mooie kustdorp. En als gevolg van programma’s als ‘Ik vertrek’ lijken emigratie en het starten van een B&B in eerst nog te verbouwen schuur of stal in de middle of nowhereonlosmakelijk met elkaar verbonden.

Het getal ‘drie’ is de laatste dagen een leidend nummer gebleken. Drie dagen waren nodig om een meterslange kast in elkaar te draaien. Vervolgens drie dagen om het interieur erin te schroeven. 31 plankjes met ieder 6 plankdragers, 17 mandjes en 6 lades met 46 geleiders, 6 korte hangstangen en 1 lange. En dan tel ik niet de kast mee die we eigenlijk teveel hadden en die nu op een logeerkamer staat.

Het is half vijf ’s middags. We zitten op de veranda en kijken naar de steeds lager staande zon. Op de elektriciteitsmasten aan de overkant van de provinciale weg checken de ooievaars hun nesten. De mannen zijn vooruitgevlogen, zodat ze de boel op orde kunnen brengen voordat de dames arriveren. Wat verder weg, in het moerasgebied, zijn de kraanvogels te horen. Het Italiaanse woord voor kraanvogel is cru. En dat is ook het geluid dat ze maken: cru-cru-cru.

Wie ons kent, weet dat we altijd een verbouwingsproject onderhanden hebben. Toen ons huis in het Nederlandse kustdorp klaar was, vroeg onze dochter vertwijfeld wat we nu met ons leven zouden gaan doen. Een dag niet geklust is immers een dag niet geleefd. Gelukkig voor onze dochter besloten we naar Italië te emigreren en daar ons geklus voort te zetten.