We zijn alweer twee maanden residenti van Manfredonia. Dat wil zeggen: we zijn ingeschreven en we hebben zelfs al een rekening gehad voor de afvalinzameling. Wie betaalt voor het inzamelen van afval bestaat, zou je zeggen. Maar het bezoek van de politie om de inschrijving te controleren (“accertamento anagrafico”) liet nogal op zich wachten. Dus we brachten een bezoekje aan onze vriend Gianni van de gemeente Manfredonia. Hij schreef ons in januari in in de gemeente-analen en we mochten hem áltijd bellen.

We zijn verhuisd! Officieel wonen we al sinds 5 januari in La Bussola, maar nu wonen we er ook in de praktijk. We waren klaar met het heen en weer rijden vanuit Foggia. Klaar met het bedenken wat we hier en daar nodig hadden. En we zijn klaar voor de lente in La Bussola. En dus pakten we weer onze biezen om ze (ik hoop voor de laatste keer) uit te pakken in LaBuss.

Terwijl de wind om ons heen gierde en een forse stortbui werd afgewisseld met hagel en sneeuw, reden wij met ons Superpanda de Garganoberg op. We waren onderweg naar de firma Russo, een bedrijf hoog op de berg, dat naast zaden, pootgoed en bomen ook brandhout en pellets verkoopt. Aan de zaden en het pootgoed zijn we nog niet toe, maar de pellets konden we goed gebruiken.

‘Gaan jullie daar een B&B beginnen?’ Dat was een veel gestelde vraag na onze mededeling dat we gingen emigreren naar Zuid-Italië. Een niet zo heel gekke vraag, gezien het feit dat we in Nederland vanaf 2012 naast ons werk ook een B&B hebben gerund. Eerst in Amsterdam en daarna in ons mooie kustdorp. En als gevolg van programma’s als ‘Ik vertrek’ lijken emigratie en het starten van een B&B in eerst nog te verbouwen schuur of stal in de middle of nowhereonlosmakelijk met elkaar verbonden.

Het getal ‘drie’ is de laatste dagen een leidend nummer gebleken. Drie dagen waren nodig om een meterslange kast in elkaar te draaien. Vervolgens drie dagen om het interieur erin te schroeven. 31 plankjes met ieder 6 plankdragers, 17 mandjes en 6 lades met 46 geleiders, 6 korte hangstangen en 1 lange. En dan tel ik niet de kast mee die we eigenlijk teveel hadden en die nu op een logeerkamer staat.

Het is half vijf ’s middags. We zitten op de veranda en kijken naar de steeds lager staande zon. Op de elektriciteitsmasten aan de overkant van de provinciale weg checken de ooievaars hun nesten. De mannen zijn vooruitgevlogen, zodat ze de boel op orde kunnen brengen voordat de dames arriveren. Wat verder weg, in het moerasgebied, zijn de kraanvogels te horen. Het Italiaanse woord voor kraanvogel is cru. En dat is ook het geluid dat ze maken: cru-cru-cru.

Wie ons kent, weet dat we altijd een verbouwingsproject onderhanden hebben. Toen ons huis in het Nederlandse kustdorp klaar was, vroeg onze dochter vertwijfeld wat we nu met ons leven zouden gaan doen. Een dag niet geklust is immers een dag niet geleefd. Gelukkig voor onze dochter besloten we naar Italië te emigreren en daar ons geklus voort te zetten.

In de diverse facebookgroepen valt regelmatig te lezen hoe lastig de bureaucratie in Italië kan zijn. We hebben ons daarop onder andere op voorbereid door zoveel mogelijk uittreksels en aktes op te vragen. Voor de inschrijving bij de gemeente Manfredonia hebben we alles een aantal keer laten kopiëren. Als de politie straks wil weten waar we geboren zijn en wie onze ouders waren, dan trek ik zonder aarzelen onze geboorteaktes uit de stapel. In het Italiaans, want je kunt in Nederland dit soort aktes in diverse talen aanvragen.

Maandag 5 januari stonden we weer bij het gemeentehuis. We moesten daar nog even heen en weer naar een ander loket voor de ‘spazzatura’ (vuilnis’), maar de klus was in feite geklaard. Giovanni van de Ufficio Anagrafe had alles geregeld: we zijn nu resident in Manfredonia, Italië. Maar voordat we verder kunnen met de Carte d’indentità (CIE), de aanvullende zorgverzekering en de daarbij behorende tessera sanitaria én het op Italiaans kenteken laten zetten van onze Nederlandse auto, moet eerst nog de politie ons bezoeken op ons huisadres. Om vast te stellen dat wij daar daadwerkelijk wonen en dat wij ook echt wij zijn. Een bezoekje dat één tot vier weken op zich kan laten wachten.

Dinsdagmorgen 30 december. Dat leek ons een goed moment om naar het gemeentehuis van Manfredonia te gaan om een start te maken met ons residentschap. Bij de ingang van het gemeentehuis staat een soort hokje waar een medewerker kantoor houdt. Op onze mededeling dat we kwamen om ons in te laten schrijven als resident van Manfredonia, viste hij twee formulieren uit een map. Een voor de spazatura (afvalinzameling) en het inschrijfformulier voor het residentschap.

Eerste kerstdag reden we vroeg in de ochtend voorlopig voor de laatste keer langs de Noordzeekust, de zonsopgang tegemoet. We hebben de trip naar Italië de afgelopen 25 jaar tientallen keren gemaakt, vliegend of met de auto. Soms in 20 uur, soms deden we er een week over: gewoon omdat het kon. Deze keer deden we er drie dagen over en ging de reis via Beieren en Oostenrijk naar Italië. Niets nieuws onder de zon dus, hoewel…

Ineens is de tijd overgeschakeld naar de hoogste versnelling. Na drie weken van afscheid- en kerstborrels, zijn nu de laatste drie dagen in Nederland aangebroken. Dagen waarin we de laatste zaken hier moeten regelen. Naar de bank om onze handtekeningen te zetten en onze ID’s te actualiseren. Dat is nodig om onze Nederlandse bankrekening zonder Nederlands postadres (voorlopig nog) te kunnen aanhouden, naast onze Italiaanse bankrekening.