Dinsdagmorgen 30 december. Dat leek ons een goed moment om naar het gemeentehuis van Manfredonia te gaan om een start te maken met ons residentschap. Bij de ingang van het gemeentehuis staat een soort hokje waar een medewerker kantoor houdt. Op onze mededeling dat we kwamen om ons in te laten schrijven als resident van Manfredonia, viste hij twee formulieren uit een map. Een voor de spazatura (afvalinzameling) en het inschrijfformulier voor het residentschap.

Eerste kerstdag reden we vroeg in de ochtend voorlopig voor de laatste keer langs de Noordzeekust, de zonsopgang tegemoet. We hebben de trip naar Italië de afgelopen 25 jaar tientallen keren gemaakt, vliegend of met de auto. Soms in 20 uur, soms deden we er een week over: gewoon omdat het kon. Deze keer deden we er drie dagen over en ging de reis via Beieren en Oostenrijk naar Italië. Niets nieuws onder de zon dus, hoewel…

Ineens is de tijd overgeschakeld naar de hoogste versnelling. Na drie weken van afscheid- en kerstborrels, zijn nu de laatste drie dagen in Nederland aangebroken. Dagen waarin we de laatste zaken hier moeten regelen. Naar de bank om onze handtekeningen te zetten en onze ID’s te actualiseren. Dat is nodig om onze Nederlandse bankrekening zonder Nederlands postadres (voorlopig nog) te kunnen aanhouden, naast onze Italiaanse bankrekening.

En toen nam ik afscheid van de gemeente Haarlemmermeer. Van collega’s, wethouders en van team 1852. Het middelpunt van een verjaardagsfeestje: dat is appeltje eitje. Speeches schrijven voor een ander? Appeltje eitje. Het middelpunt zijn van een afscheidsfeestje zijn: dat is dus echt niet makkelijk. Klotsende oksels, een storm van vlinders in je buik en hopen dat de tranen niet en public gaan stromen.

De laatste drie weken van ons werkzame leven komen eraan. De laatste drie weken voor het kerstreces zijn sowieso de weken van borrels en feestjes, maar nu zijn al die feestjes ook ’laatstekeerfeestjes’. En daarbovenop komen ook nog de afscheidsborrels. Het bedrijf dat mijn partner Andre meer dan 40 jaar geleden met zijn toenmalige compagnon startte in het oosten van het land, trapte het afscheid nemen af, met een barbecue met collega’s, relaties en vrienden.

In ons kustdorp gaan we, al sinds we hier wonen, twee keer per week trainen. Fitness en kickboksen, met zicht op zee. Dat doen we in de rijdende sportschool van Mike. Een resultaat van coronapandemie, toen binnen trainen op een sportschool echt niet meer kon. Op de woensdagen is hij om 6 uur ‘s ochtends paraat op de boulevard, op zaterdag mogen we uitslapen, want dan trainen we pas om 8 uur.

Half november is het weekeinde dat de schoen weer gezet kan worden. Want hoe koud het ook is, hoe hard het ook stormt of regent, en wat de Pieten ook vergeten: half november komt Sinterklaas aan in Nederland. Een magisch moment, waar kinderen reikhalzend naar uitkijken. En ook deze oma was erbij toen Sinterklaas vandaag door de Reddingsbrigade naar ons mooie kustdorp werd gebracht.

Op 25 december is het zover. Dat wordt de dag dat we daadwerkelijk vertrekken. We hangen een kerstbal aan de achteruitkijkspiegel, zetten Skyradio op, of zoeken zo'n eindeloze kerstafspeellijst op Spotify. We overnachten in Beieren, in het stadje Dinkelsbühl met zijn prachtige middeleeuwse stadskern, aan de ‘Romantische Strasse’. En stiekem hopen we dat daar begint te sneeuwen als wij aankomen.

Exact een jaar geleden ging de kogel door de kerk. Stoppen met werken, pensioen naar voren en verhuizen naar Italië. Emigreren vonden we toen nog een groot woord voor onze plannen. We hadden daar al een huis, dat zouden we verduurzamen en meer geschikt maken voor permanente bewoning. Inmiddels is het een jaar later. Over 56 dagen trekken we de deur achter ons dicht. We proppen de laatste dozen in de auto en vertrekken naar onze stek in La Bussola, Italia!

En weer hebben we weer een flinke vink gezet: de overdracht van ons fijne huis in ons mooie kustdorp. Een vink erbij, een sleutelbos minder. Meer duidelijkheid waar onze spullen liggen. Want alleen het hoognodige mocht mee naar het tijdelijke huurappartement, verder liggen al onze spullen inmiddels in Italië.

Vandaag ligt de Adriatische zee rechts van me. Het hoogste bergmassief van de Apennijnen is nog niet in zicht, want nog maar net vertrokken uit La Bussola. We zijn op de terugweg naar Nederland, voor de laatste twee en een halve maand. Onze huisraad staat inmiddels in La Bussola. En een van de belangrijkste stukjes in de emigratiepuzzel is gelegd: het autopuzzelstukje.

Links van ons glinstert de turquoise Adriatische zee in de zon. Rechts liggen de groene heuvels van de Abruzzen, met voor ons de besneeuwde toppen van het Gran Sasso d’Italia-massief. We zijn onderweg naar La Bussola, met nog ruim 250 kilometer voor de boeg. Op zich niet zo bijzonder, maar we rijden nu in een grote witte bestelbus, met daarin onze volledige huisraad. De vinkjes, zeg maar gerust vinken, volgen elkaar nu snel op.